واي، باران؛ باران؛
شيشه پنجره را باران شست.
از دل من اما،
چه کسي نقش تو را خواهد شست؟
من شکو فائي گلهاي اميدم را در روءياهامي بينم،
و ندائي که به من مي گويد:
"گر چه شب تاريک است
دل قوي دار،
سحر نزديک است
از گريبان تو صبح صادق، مي گشايد پر و بال.
تو گل سرخ (نازنين)مني، تو گل ياسمني
تو مثل چشمه نوشين کوهساراني
تو مثل قطره باران نو بهاراني، تو روح باراني
تو چنان شبنم پاک سحري؟
 نه، از آن پاکتري...
تو بهاري؟ نه، بهاران از توست...
از تو مي گيرد وام، هر بهار اينهمه زيبايي را.
گل به گل، سنگ به سنگ اين دشت،
يادگاران تواند.
رفته اي اينک و هر سبزه و سنگ،
در تمام در و دشت سوگواران تواند.
در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد
رفته اي اينک، اما... آيا باز بر مي گردي؟
چه تمناي محالي دارم، خنده ام مي گيرد!
در ميان من و تو فاصله ها ست.
گاه مي انديشم:
مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري!
تو توانائي بخشش داري.
دستهاي تو توانائي آن را دارد
که مرا، زندگاني بخشد.
و تو چون مصرع شعري زيبا،
سطر برجسته اي از زندگي من هستي.
من در آئينه رخ خود ديدم، و به تو حق دادم.
آه مي بينم، مي بينم
تو به اندازه تنهائي من خوشبختي
من به اندازه زيبائي تو غمگينم
آرزومي کردم،
که تو خواننده شعرم باشي.
راستي شعر مرا مي خواني؟
نه، دريغا، هرگز،
باورم نيست که خواننده شعرم باشي.
کاشکي شعر مرا مي خواندي!
وقتي تو نيستي، خورشيد تابناک،
شايد دگر درخشش خود را،
و کهکشان پير گردش خود را
از ياد مي برد. و هر گياه،
از رويش نباتي خود، بيگانه مي شود.
افسوس!
آيا چه کسي تو را،
از مهربان شدن با من، مايوس مي کند؟
اي مهربان من،
من دوست دارمت؛
چون سبزه هاي دشت
چون برگ سبز رنگ درختان نارون.
اي قامت بلند مقدس، تنديس جاودان،
اي مرمر سپيد،
اي قامت بلند، اي از درخت افرا
گردنفرازتر،
از سرو سربلند بسي پاکبازتر،
اي آفتاب تابان،
از نور آفتاب بسي دلنوازتر،
اي پاک تر از برفهاي قله الوند،
تو... با نوشخند مهر، با واژه محبت،
فرسوده جان محتضرم را ز بند درد
آزاد مي کني.
وبا نوازشت، اين خشکزار خاطره ام را،
آباد مي کني.
اي مرمر بلند سپيد، اي پاکي مجرد پنهان،
مهر سکوت را، زين سنگواره لب سرد ساکتت
بردار
اي آفريده من، با واژه هاي ناب
در معبد خيالي خود ساختم تو را.
اما، اي آفريده من!
نه، اي خود تو آفريده مرا،
اينک،
با من چه مي کني؟؟؟؟؟؟!!!!!!
اي بلند اندام، سياه جامه به تن، دلبر دلير،
بيا که ديده من
به جستجوي تو گر از دري شده نوميد
گمان مدار که هرگز
دري دگر زده است.
در انتظار اميدم، در انتطار اميد
طلوع پاک فلق را، چه وقت آيا من
به چشم غو طه ورم در سرشک
خواهم ديد؟؟؟!!!
تو اي گريخته از من! حصار خلوت تنهايي مرا بشکن،
به من بتاب، که سنگ سرد دره ام،
که کوچکم، که ذره ام
مرا ز شرم مهر خويش آب کن
مرا به خويش جذب کن، مرا هم آفتاب کن.
دوباره با تو نشستن
دوباره آزادي؟
مگر به خواب ببينم،
شبي بدين شادي.
اگر تو باز نگردي، به طفل ساده خواهر
که نام خوب تو را
ز نام مادر خود بيشتر صدا زده است
چگونه ؟ با چه زباني به او توانم گفت: "که بر نمي گردي"
ونام خوب تو، در ذهن کودک معصوم،
تصوري ست هميشه،
هميشه بي تصوير،هميشه بي تعبير...
دوباره با من باش! پناه خاطره ام
اي دو چشم، روشن باش! فانوس روشن باش...
من ندانم که کيم، من فقط مي دانم،
که تويي، شاه بيت غزل زندگيم...